Ik ben geen fan van Donald Trump (u weet wel; de 45e president van de Verenigde Staten van America). Dat wil zeggen; niet van Trump als “politicus”.
Natuurlijk ben ik wel een enorme fan van Trump als karikatuur. Wanneer je even het apocalyptische beeld buiten beschouwing laat dat hij inderdaad die president en dus een van de machtigste mensen op aarde is, dan is het toch heerlijk om hem bezig te zien in zijn stuntelende, onhandige en ongeloofwaardige rol als wereldleider, en dat hij ongeveer de enige mens is die daar nog in gelooft. Na het aanhoren van “de gebruikelijke wartaal en zotteklap en zelfverheerlijking en calimeroïsmen” denk ik wel eens; straks wordt ik wakker en blijkt het allemaal een hallucinerende droom geweest omdat ik gisteren teveel Affligem Tripel heb gedronken tijdens het kijken naar Fargo.
Ik vond de beschrijving van Sheila Sitalsing erg mooi:
“Zo regeert de president dus over zijn fantastische land, dwalend door dat grote Witte Huis, extra bolletjes schepijs bestellend bij een van zijn bijna honderd personeelsleden, zich wentelend in zijn zelfgecreëerde luchtbel. Waarin hij de grootste is, de beste, de slimste, de geweldigste.”
Donald, Melania en Barron Trump in hun bescheiden optrekje in Trump Tower
Persoonlijk heb ik ernstige twijfel of Trump de hele rit uit gaat zitten. Hij laat regelmatig doorschemeren dat het hem toch wel zwaar valt en het ook wel een beetje moeilijk is om president te zijn, omdat je een land met ruim 300 miljoen inwoners blijkbaar niet kunt runnen als een bedrijf.
Ik heb met mezelf een weddenschap gemaakt op de dag van zijn inauguratie op 20 januari 2017; Donald Trump is binnen een half jaar (dus uiterlijk 20 juli 2017) opgestapt of afgezet uit zijn functie als President.
Blijkbaar zijn er meer mensen die daarover weddenschappen afsluiten, zoals Politico en The Belfer Center for Science and International Affairs.
Tot slot wilde ik nog even kwijt dat ik erg heb genoten van het optreden van Hasan Minhaj tijdens het Correspondents Dinner 2017, waar hij Trump liet schitteren in zijn grote afwezigheid.
Al sinds zijn verkiezing heb ik het gevoel dat ie binnen 2 jaar opstapt. Dat zou uniek zijn, maar bij hem zou me dat niets verwonderen. Afzetprocedures zouden hem (zoals ik het zie) juist langer in het zadel houden. Hij stapt op omdat ie er nix meer aan vind. Dat gaat ie verkopen met: “Ik heb alles bereikt en nu kan een andere het overnemen.” Net voor die tijd is toevallig zijn schoonzoon vicepresident geworden en die mag dan de overige 2 jaar volmaken tot de 4-jaarlijkse verkiezingen.