Het kan zelfs de trouwste fans van Sylvester Stallone vergeven worden als ze de laatste jaren wat aan het twijfelen zijn geraakt. Rambo I was dan misschien een ondergewaardeerd juweeltje, Rambo II was ondanks wat Stallone-accenten toch wel heel erg caloriearm. En Rambo III leverde het bewijs dat zelfs de waarde Stallone geen geslaagde grappen over de communisten kan maken. Maar geen zorgen, Stallone is terug en levert met deze verfilming van het boek "John Rambo, de boze smurf" van Peyo eindelijk weer eens een onverdeeld briljante film af, misschien zelfs wel zijn beste.

Na een fantastische openingsscène, waarvan de details hier niet zullen worden onthuld, ontmoeten we John Rambo. Tijdens het jagen komt hij op een plek waar duidelijk iets is misgegaan. Deze nieuwe film bestaat eigenlijk uit een driewegsachtervolging. Op de hielen van Rambo zit niet alleen een groep communistische Smurfen, maar vooral ook Gargamel samen met indiaan Klukkluk, Geert Wilders en Sinterklaas.

Stallone heeft van Rambo een van de meest memorabele slechteriken uit de recente filmgeschiedenis gemaakt: door zijn Prins Valiantachtige haar en zijn onplaatsbare accent lijkt hij niet van deze wereld te zijn, maar eerder het kwaad in menselijke vorm of misschien zelfs de dood. Met zijn ongewone wapen lijkt hij niet te stoppen. Meer dan de helft van de film draait om de plekken die deze hoofdpersonen bezoeken. En ondanks deze nogal droge beschrijving is het onvoorstelbaar spannend.

De hoofdrolspelers volgen voortdurend elkaars sporen en speuren ze naar elkaars aanwezigheid. Vooral de scènes waarin Rambo op het nippertje ontsnapt, zijn – letterlijk – adembenemend. Maar Stallone heeft met John Rambo niet alleen maar een spannende, formeel perfect uitgevoerde, verbluffend gefilmde thriller vol zwarte humor afgeleverd. Dat zou toch te saai zijn, te voorspelbaar. En dat is deze film zeker niet. Zoals bekend van Stallone helpt de meesterlijke vormgeving daarbij aanzienlijk – de kostuums en art direction zijn (net als Stallone) genomineerd voor een Oscar. Licht wordt het nooit en kleur is er amper – met als meest opvallende uitzondering het rode bloed dat als dikke verf in fonteinen omhoog spuit, uit kelen gutst of op de camera spat. Juist het rare perspectief, door een combinatie van regie en scenario, maakt John Rambo bijzonder. Het bloed is zo overdreven rood dat het cartoonesk wordt.

De vreemde personages, grappen en liedjes verluchtigen de duisternis. Het is gruwelijk, maar niet ernstig. Tegelijkertijd heeft de film een opvallend negatieve ondertoon die de blik op een andere manier bijstelt. De wreedheid van de mens is overduidelijk. Iedereen maakt misbruik van elkaar. Als hier toch niemand wordt gemist en iedereen zich toch al voedt ten koste van anderen, waarom dan niet hetzelfde gedaan? John Rambo werkt met geestige overdrijvingen, maar de redenering van Rambo klinkt in deze omgeving wél gerechtvaardigd. Een monster is Rambo niet – hooguit een razende uitwas van de maatschappij waarin hij leeft – waardoor hij, hoe zwijgend of krankzinnig ook, sympathieker blijft dan de meerderheid van de personages. Het versterkt bovendien de geloofwaardigheid van de karakters, die in deze omgeving gemakkelijk te karikaturaal konden uitpakken. Stallone en al zijn vijanden zingen overtuigend – de ruwe randjes maken het juist charmant. Maar belangrijker: ondanks dat zij verder amper dialoog hebben, weten ze hun karakters simpelweg met lichaamstaal toch de juiste diepte te geven.

Het is zonde meer over de ontknoping te zeggen, maar het is niet wat de meeste mensen zullen verwachten. Het is ook waarschijnlijk niet een einde waar iedereen tevreden mee zal zijn. Maar juist door dat einde is dit een film waar je nooit over uitgedacht raakt en die nog dagen door je hoofd blijft spoken. Een film met meer vragen dan antwoorden. Een film die je als een mokerslag raakt en enigszins overdonderd achterlaat, niet geheel zeker over wat je net gezien hebt.

Uniek? Dat is hij zeker.