Afgelopen zondag zou ik voor het eerst in mijn geheel nutteloos en onbeduidend leventje eindelijk eens parachutespringen. Dat wil zeggen: ik zou deelnemen aan een tandemsprong in een feestelijk gezelschap vanaf een hoogte van 3 tot 4 kilometer.

Helaas ging dat jammerlijk mis.

Ik was volledig voorbereid om de sprong te maken; ik was met mijn tandem ruim op tijd aanwezig op de afgesproken plaats, klaar voor hetgeen me in het vooruitzicht was gesteld:

Als een komeet suis je naar beneden en ervaar je de ongekende sensatie van de vrije-val. Dit gaat met een snelheid van 200 km per uur. Na ongeveer een halve minuut trekt de instructeur de parachute open en zweef je rustig richting aarde, genietend van een prachtig uitzicht over de Veluwe.

Maar toen ging het verschrikkelijk mis: helaas was er te veel bewolking om een mooie sprong te kunnen maken. Het ging dus niet door.