items
Van Luuk
Mijn neef Luuk wees me deze Slechtste Vechtscene Aller Tijden, namelijk uit Star Trek.
Bedankt Luuk!
Dolmusman
Het Turkse dolmus-systeem vormt het allerbeste openbaar vervoer ter wereld. De persoonsbusjes kunnen 18+1 zittende en met enige moeite nog evenveel staande passagiers in een chaotische regelmaat vervoeren langs de steden, dorpen en gehuchten. Er is een soort van dienstregeling, maar in de praktijk is die gebaseerd op het “roept u maar” principe; men kan overal in- of uitstappen. De prijzen zijn billijk, de chauffeurs eerlijk en de passagiers ook; in een volgeladen busje wordt het busgeld en wisselgeld doorgegeven en bewaart de chauffeur zijn “kas” gewoon op het dashboard. Niks OV-chipkaart; gewoon Lira's, Euro's of Dollars.
De normale verkeersregels lijken voor de dolmus niet op te gaan. Snelheidsbeperkingen, verkeerslichten, voorrangsregels of hands-free setjes bestaan niet voor een dolmus.
Aan de overkant van ons hotel is de otogar voor twee dolmus districten. De chauffeurs kunnen er uitrusten en parkeren hun busjes dan naast elkaar. Bij die otogar is een bushokje.
Wanneer wij opstaan (toegegeven, dat is vrij laat), dan zit bij het dolmushokje een man op een stoel; een plastic tuinstoel met een dun kussentje. De man zit er en leest de krant. De dolmusman is 50 plus, heeft kort grijs haar en draagt soms een hoed, maar altijd een paars gestreepte polo, een blauw-rode korte broek en blauwe crocs.
De dolmusman is er elke dag. Hij verplaatst zijn stoel altijd zodat hij in de schaduw kan zitten om zich te beschermen tegen de beukende zon. Hij begint de dag aan de rechterkant; in het westen. Wanneer wij na een dag nietsdoen terugkeren bij het hotel, dan staat de stoel van de dolmusman zoals op de foto links van het hokje, in de avondschaduw.
De dolmusman zit en als iemand op zoek is naar een dolmus naar een bestemming in de buurt, dan wijst hij naar een van de gereedstaande bussen. Steevast wordt daarna een nieuwe aanwijzing geroepen door een van de chauffeurs die onder een boom in de schaduw uitrusten.
Als er geen reizigers zijn, dan zit dolmusman meestal op zijn stoel. Soms staat hij even op en strekt voor een minuutje de benen. Dan gaat hij weer lekker zitten en spelt voor de zoveelste keer de krant letter voor letter. Soms is hij even weg, vermoedelijk om te eten, drinken of plassen. Gelukkig duikt hij meestal weer op vanuit het kantoortje aan onze kant van de weg.
We zien hem nooit met de chauffeurs praten. Allicht niet; zij zijn de dappere dolmus drivers en hij is van de afdeling klantenservice.
Op zaterdag waren twee kinderen op bezoek in zijn hokje. Ze zaten op zijn schoot en hingen aan zijn schouder; even kijken bij papa op zijn werk. Later waren ze weer weg.
Het is nu ruim elf uur in de avond. Het is nog steeds stikheet. Het is donker, overal klinkt muziek. Toeristen slenteren langs de stalletjes, winkeltjes, barretjes en restaurants. Auto’s rijden af en aan. In het onverlichte dolmushokje staat hij voor iedereen paraat, net als morgenvroeg en elke volgende dag.
