Kleuterschool Simulatie

Onlangs dook opnieuw een bericht op over Elon Musk, de knetterrijke en ietwat non-conformistische topman van Tesla en SpaceX. In dat bericht werd uitgelegd dat Musk gelooft dat het mogelijk of zelfs aannemelijk is dat we leven in een computersimulatie die bedacht en gemaakt is door een hogere beschaving. Zoiets als in de film The Matrix (je weet wel; de reeks van 3 films die best aardig begon in het 1e deel, maar na een half uur een serie ordinaire knokfilm bleek te zijn).

Het idee van de realiteit als simulatie werd al geopperd door de 17e-eeuwse filosoof René Descartes. Het idee van de realiteit als computersimulatie is volgens mij voor het eerst in 2003 geopperd in een publicatie van Nick Bostrom, filosoof aan de Universiteit van Oxford. Daarin blijken we met zijn allen te figureren in een simulatie programma op de computers van onze nazaten in de verre toekomst zodat ze nog eens naar hun voorouders kunnen kijken. Een soort The Sims spelletje voor gevorderden.

Toch bleef dat verhaal van Bostrom en Musk me een beetje jeuken; ik wist zeker dat ik het lang geleden ooit had gelezen in de tijd dat ik als puber nog dol was op sciencefiction. Gisteren vond ik het weer; het was een ultrakort verhaal in de jubileumbundel “Dwergsterren” uit de Bruna Zwarte Beertjes.

Het verhaal heet “De Kleuterklas” en is in 1970 geschreven door James E. Gunn. Het is eigenlijk het scheppingsverhaal. De originele Engelse tekst is hier te lezen. De Nederlandstalige versie kan ik niet meer vinden. Ik weet niet of het allemaal mag, maar hieronder is mijn vertaling:

Kindergarten
door James E. Gunn

Eerste dag
Meester vertelde mijn ouders dat ik het langzaamste kind in mijn klas ben, maar vandaag heb ik een ster in het derde kwadrant van de kleuterschool.
Meester was verrast. Hij probeerde het te verstoppen en zei dat de thermonucleaire reactie artistiek is, maar is het ook praktisch?

Kan me niet schelen. Ik vind het mooi.

Tweede dag
Vandaag heb ik planeten gemaakt: vier grote, twee middelgrote en drie kleintjes. Meester lachte en vroeg waarom ik zo veel heb gemaakt als alle, op de middelste 3 na, te warm of te koud zijn voor leven en de grote te massief en giftig zijn voor welk gebruik dan ook.

Meester begrijpt het niet. Scheppen is meer dan alleen maar praktische toepassing.

De ringen rond de zesde planeet zijn mooi.

Derde dag
Vandaag heb ik leven gemaakt. Ik begin te begrijpen waarom mijn volk schepping boven alles plaatst.

Ik heb de filosofen horen discussiëren over het doel van het bestaan, maar ik dacht dat het bij hun leeftijd hoorde. Voor vandaag dacht ik dat lol maken het belangrijkste was: om plezier met de andere kinderen te hebben, te racen door de eindeloze ruimte, een onstabiele ster op te blazen tot een nova, voor de verontwaardiging van sommige volwassen te vluchten – dit zou de eeuwigheid vullen.

Nu weet ik beter. Het leven moet een functie hebben.

Meester had gelijk: slechts twee van de middelgrote planeten en een van de kleintjes zijn geschikt voor leven. Ik maakte leven voor alle drie, maar alleen op de derde planeet vanaf de zon was het echt succesvol.

Ik heb het maar één functie gegeven: overleven!

Vierde dag
De derde planeet neemt al mijn interesse in beslag. De soeperig zeeën zitten barstensvol leven.

Vandaag heb ik een tweede functie geïntroduceerd: vermenigvuldigen!

De levensvormen die zich ontwikkelen in de zee worden steeds complexer. De andere kinderen roepen me om te komen spelen, maar ik doe het niet. Dit is leuker.

vijfde dag
Keer op keer heb ik zeedieren op het land gezet en hield hen in leven lang na het tijdstip waarop zij hadden moeten sterven. Eindelijk ben ik geslaagd. Sommigen van hen hebben zich aangepast aan leven op land.

Ik had gelijk. De zee is zeker een remmende factor.
Het succes van de land-wezens is verheugend.

Zesde dag
Alles wat ik tot vandaag heb gedaan was niets. Vandaag heb ik intelligentie gemaakt.

Ik voegde een derde functie toe: kennis!

Uit een kleine primaat is een fantastisch wezen ontwikkeld. Het heeft twee benen en loopt rechtop en kijkt om zich heen met nieuwsgierige ogen. Het heeft zwakke handen en een onbeduidende hersenen, maar het maakt zich meester van alle andere dingen. Maar vooral verovert het zijn omgeving.
Het is zelfs begonnen met speculeren over mij!

Zevende dag
Vandaag is er geen school.

Na de problemen en moeite van de schepping is het leuk om weer te spelen. Het is als het ontsnappen uit het gravitatieveld van een witte dwerg en het ontwaken uit een coma.

Meester sprak vandaag weer met mijn ouders. Meester zei dat ik me opvallend heb ontwikkeld in de afgelopen dagen. maar mijn creatie was hopeloos vervormd en inconsistent. Bovendien was het potentieel gevaarlijk.
Meester zei dat het zou moeten worden vernietigd.

Mijn ouders hadden bezwaar, ze zeiden dat door de zonne-activiteiten de gevaarlijke levensvorm op de derde planeet een ​​eigen thermonucleaire zou gaan ontwikkelen. Met de functies die ik de levensvorm had gegeven, zou het probleem zichzelf oplossen.

Volgens meester was het echter geen zaak van mijn ouders, en hij zei dat hij het risico niet durfde te nemen.
Ik heb niet gehoord wie de discussie heeft gewonnen. Mijn aandacht was weg dreef weg en het voelde vreemd.

Het kan me niet meer schelen, echt waar. Ik ben de oude schepping zat. Ik zal een binnenkort een betere maken.
Maar het was de eerste die ik ooit gemaakt, en je kan het niet helpen dat je een soort sentimentele gehechtheid krijgt.

Als iemand een grote komeet in de richting van de zon ziet schieten; ik was het niet.

Achtste dag
….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.